توضیح متن توسط معماران ارائه شده است:
خانه "Fortune" که توسط استودیوی Dean Dyson Architects طراحی شده، با ادای احترام به گذشته صنعتی منطقه "Collingwood"، میراث تاریخی را بازسازی می‌کند در حالی که نوآوری و ارتباطات اجتماعی را نیز در آغوش می‌گیرد.

وقتی مشتریان وارد دفتر دین دایسون شدند، با حس دلتنگی از گذشته صنعتی Collingwood صحبت کردند و خاطرات کودکی‌شان را از تعاملات همسایگی و ارتباط اجتماعی به اشتراک گذاشتند. این روایت‌ها الهام‌بخش دین دایسون، معمار اصلی پروژه، شد تا این خاطرات ارزشمند را در جان خانه بگنجاند.

طراحی خانه فراتر از عملکرد صرف رفت و با انتخاب مصالح و چیدمان فضاها، حس نوستالژیک را وارد خانه کرد. درخواست اصلی مشتریان از استودیو بر پایه‌ی ارزش‌هایی همچون ارتباط خانوادگی و سازگاری با نیازهای زندگی مدرن استوار بود.

از همان ابتدا، تیم طراحی یک طرح چندلایه را در نظر گرفتند؛ خانه‌ای که همچون یک "ظرف برای زندگی خانوادگی معاصر" عمل کند و در عین حال پیوندهای اجتماعی، فرهنگی و شخصی موجود در گذشته مشتریان را گرامی بدارد.
استودیوی Dean Dyson Architects با سابقه‌ی هشت‌ساله در معماری میراثی و بازسازی‌ها، و فعالیت عمده در حومه‌های محلی ملبورن، گزینه‌ای ایده‌آل برای چنین پروژه‌ای بود.

ملک بازسازی‌شده اکنون شامل: سه اتاق‌خواب، دو سرویس بهداشتی، سالن ورودی که قابلیت تبدیل به اتاق مهمان/چهارم را دارد، آشپزخانه، ناهارخوری و نشیمن با پلان باز، بار سرگرمی، اتاق رختشویی و محل ورود پنهان، حیاط مرکزی و فضایی برای سرگرمی با دسترسی مستقیم از خیابان می‌باشد.

دایسون و تیمش کار خود را با کشف داستان‌های نهفته در دل خانه آغاز کردند؛ داستان‌هایی که پیوندی عاطفی با آن‌ها برقرار کرده و روند طراحی را هدایت کردند. آن‌ها تصمیم گرفتند هویت خانه تراس ویکتوریایی را حفظ کرده و به نمایش بگذارند؛ چیزی که در نمای بیرونی خانه به‌وضوح دیده می‌شود؛ حفظ صادقانه و وفادارانه‌ی تاریخ به جای جایگزینی، با تمرکز بر مرمت و آشکارسازی شخصیت تاریخی بنا.

گاراژ مجاور به یک فضای باز سرگرمی در فضای آزاد تبدیل شده که با یک صفحه فولادی مشبک از بیرون قابل مشاهده است؛ اشاره‌ای دیگر به میراث صنعتی Collingwood، که ارتباط با خیابان و جامعه محلی را همچون روزگاری که مردم از روی ایوان به هم سلام می‌کردند، تسهیل می‌کند.

این پروژه چندلایه است: اجتماعی، فرهنگی و شخصی.
در بدو ورود، مهمانان با یک پارلور (سالن کوچک پذیرایی) روبه‌رو می‌شوند – بازآفرینی نوآورانه‌ای از ورودی سنتی. با عبور از طاق‌های راهروی میراثی، فضای باز و روشنی نمایان می‌شود که شامل نشیمن، آشپزخانه و غذاخوری با دید به حیاط مرکزی و آتریوم می‌شود. پنجره‌های فرانسوی این فضاها، همانند ریه‌هایی که هوا می‌کشند، امکان تنفس و جابجایی هوا میان درون و بیرون را فراهم می‌کنند و به فضاهایی که پیش‌تر تنگ و تاریک بودند، زندگی، روشنایی و آرامش می‌بخشند.

طراحی، به ریشه‌های اجتماعی و مفهوم پایداری در گذر زمان بازمی‌گردد. فضاهایی خلق شده‌اند که نیازهای متغیر زندگی خانوادگی را در طول زمان پاسخ می‌دهند و کاربرد و ارتباط خانه را برای سال‌های آینده تضمین می‌کنند. لایه‌بندی دقیق فضاهای خصوصی و جمعی، هم امکان با هم بودن را فراهم کرده و هم فضاهایی برای خلوت شخصی مهیا کرده است. این پروژه تنها یک بازسازی پایدار نیست؛ پلی نوآورانه میان گذشته و حال است.

دایسون در ادامه توضیح می‌دهد:

«خانه فورچون در دوران فراموش‌شده‌ی کووید ساخته شد و پروژه برای خانواده‌ها، استودیوهای خلاق و پیمانکاران، کار و درآمد ایجاد کرد.»

این طراحی، نتیجه یک سفر مشارکتی میان گروهی پرتلاش از متخصصان است؛ سفری که به نتیجه‌ای عاطفی و دگرگون‌کننده منجر شد. "خانه فورچون" گنجینه‌ای میراثی را به شکلی نوآورانه متحول کرده و امکان پیوند دوباره خانواده‌ای با خود، یکدیگر و تاریخ‌شان را فراهم می‌آورد.