هند و آموزش – در هند، یکی از نخستین شکل‌های مدارس «گوروکول» بوده است (گورو به معنی معلم، کول به معنی خانه). برای کسانی که با این مفهوم آشنا هستند، این تصویر قدرتمند را تداعی می‌کند: گوروی دانا که زیر سایه‌ی درختی بزرگ، دانش را به شاگردانش منتقل می‌کند. این روشِ آزاد، ساده و غیرمستقیم در انتقال دانش، در حدود قرن نوزدهم به‌تدریج ناپدید شد و مدل «سلول‌ها و زنگ‌ها» جای آن را در بیشتر مؤسسات گرفت.

واژه‌ی «مدرسه» از واژه‌ی یونانی σχολή (سخوله) گرفته شده که در اصل به معنای «فراغت» یا «آسایش» بوده است. با این حال، فضای آموزشی امروزی در هند بیشتر با فشار همراه است تا فراغت. روش‌های آموزشی در حال تغییر هستند، و شیوه‌ی سلسله‌مراتبی و صنعتیِ انتقال دانش از معلم به دانش‌آموز دیگر پاسخگوی نیازها و آرزوهای یادگیرندگان قرن ۲۱ نیست. نوآوری در آموزش، نیازمند فضاهایی است که امکان کشف و جست‌وجو را برای معلم و دانش‌آموز فراهم کند.

مدرسه بین‌المللی رنگین‌کمان: این ساختمان سه‌طبقه به‌عنوان بخشی الحاقی به یک محوطه‌ی آموزشی موجود طراحی شده است. بنا در راستای شرق به غرب گسترش یافته و ضلع‌های بلند آن رو به شمال و جنوب قرار دارند تا جذب گرمای خورشید به حداقل برسد. ستون فقرات مرکزی ساختمان، فضایی بزرگ و سه‌طبقه‌ای است که بال‌ها‌ی شمالی و جنوبی مدرسه را از یکدیگر جدا می‌کند. پل‌هایی در سطوح مختلف این دو بخش را به هم متصل می‌کنند. نور طبیعی از نورگیرهای سقفی به درون این فضا می‌تابد و به گلدان‌های بزرگی که با گیاهان گرمسیری پر شده‌اند می‌رسد؛ این گلدان‌ها در امتداد ساختمان قرار گرفته‌اند. خودِ بال جنوبی به‌صورت پلکانی طراحی شده تا طبقات پایین‌تر را از آفتاب شدید جنوب محافظت کند.

کلاس و حیاط: کلاس‌های طبقه‌ی همکف به حیاط‌هایی سایه‌دار رو به شمال یا جنوب باز می‌شوند. کلاس‌های طبقات بالا به سمت شرق یا غرب باز شده‌اند و حیاط‌هایی بزرگ با ارتفاع دوطبقه را به اشتراک می‌گذارند. این حیاط‌ها تلاشی هستند برای نزدیک‌کردن کلاس درس به مدل سنتی «گوروکول» با حذف دیوارها، تا حس محصور بودن که اغلب کلاس‌های چهار دیواری ایجاد می‌کنند، کاهش یابد. برای آنکه یادگیری سازنده به طور کامل محقق شود، دانش‌آموزان باید بتوانند بین سخنرانی، کار گروهی، ارائه، بحث و مطالعه‌ی فردی جابه‌جا شوند.

فضاهای «باقی‌مانده» و یادگیری: برای ایجاد تغییر واقعی در الگوی آموزش، فضاهای یادگیری در شبکه‌ای از فضاهای به‌هم‌پیوسته خارج از کلاس طراحی شده‌اند تا یادگیری از فضایی به فضای دیگر جریان یابد و حس جامعه‌پذیری تقویت شود. این فضاهای اضافی می‌توانند با به‌چالش‌کشیدن درک رایج از فضای برنامه‌ریزی‌شده و پربازده، به تفکر دامن بزنند. این «فضاهای باقی‌مانده» می‌توانند به تعاملات غیررسمی و برنامه‌ریزی‌نشده‌ی ارزشمند منجر شوند. آن‌ها گفت‌وگو را ارتقاء می‌دهند، خلاقیت را تشویق می‌کنند و همکاری را افزایش می‌دهند.

سنگ سرد «کوتا» که به‌صورت محلی تهیه شده و در جاهایی با گرانیت ترکیب شده، عمده‌ی کف‌سازی را تشکیل می‌دهد. درهای کشویی آلومینیومی به‌عنوان جداکننده‌ای بین کلاس‌ها و حیاط‌ها عمل می‌کنند. حیاط‌های بیرونی با سنگ محلی «تندور» پوشیده شده‌اند. با وجود پیشرفت‌های تکنولوژیک در ده هزار سال گذشته که تجربه‌ی انسانی را از جنبه‌های غیرقابل کنترل طبیعت دور کرده‌اند، انسان‌ها همچنان به ارتباط با طبیعت نیاز دارند و آن را طلب می‌کنند. این مدرسه تجربه‌ی یادگیری را دوباره با الگوها و فرآیندهای جهان طبیعی – از طریق نور، باد، درخت و فضا – یکپارچه می‌سازد.