«Suuel» نتیجه‌ی دهه‌ها عشق و دلبستگی به «Puerto Escondido» است — پروژه‌ای معماری که بر پایه‌ی رشد آگاهانه و طراحی با درک عمیق از مکان بنا شده است؛ جایی که هر فضا به‌گونه‌ای شکل گرفته تا با محیط اطراف در گفت‌وگو باشد، در حالی که به چشم‌انداز طبیعی، فرهنگ بومی و ریتم آرام ساحل اوآخاکا احترام می‌گذارد.

از همان آغاز، «Suuel» تمرینی برای حساسیت معماری بوده است. موقعیت مکانی آن با دقت انتخاب شده تا هتل در میان پوشش سبز و انبوه درختان بومی محو شود، با توپوگرافی طبیعی همراه گردد و فضایی برای خلوت و تأمل پدید آورد. در طراحی، آنچه طبیعی است ارجح شمرده شده بر آنچه تحمیل‌شده؛ هیچ چیز بر زمین مسلط نیست — همه چیز در هم آمیخته، همه چیز نفس می‌کشد.

معماری پروژه از منابع بومی الهام گرفته، بدون آن‌که آن‌ها را به‌طور مستقیم تکرار کند — مصالح، فرم‌های فضایی و شیوه‌های زیستن مختص پورتو اسکوندیدو بازتفسیر شده‌اند. سنت در اینجا از دریچه‌ای معاصر بازخوانی شده است: گرم، خویشتن‌دار و عمیقاً صادق.

در قلب پروژه، طراحی داخلی آن قرار دارد: ترکیبی از متریال‌های اصیل — چوب، بتن اکسپوز، منسوجات طبیعی و پوشش‌های محلی — که لطافت و غنا را به هر فضا می‌بخشند. تمام تصمیمات طراحی با تعهد به سلامت حسی هدایت شده‌اند. مبلمان مجموعه‌ای گزیده از قطعات سفارشی، صنایع‌دستی محلی و اشیای با دقت انتخاب‌شده‌ است که بدون اغراق، شخصیت فضا را شکل می‌دهند.

Suuel معماری‌ای است که باید با پای برهنه تجربه‌اش کرد. از باغ شنی که مهمانان را خوشامد می‌گوید تا مسیرهای سایه‌دار زیر درختان نیم، هر قدم تجربه‌ای شخصی و شهودی‌ست.
رستوران مجموعه، Pacífica Radio، تجربه‌ای چندحسی ایجاد می‌کند که غذا، صدا و منظره را در هم می‌آمیزد. این فضا در طول روز دگرگون می‌شود — گاه محل گردهمایی، گاه زمین پتَنک، و در شب‌های ویژه، به اتاق صدایی در فضای باز تبدیل می‌شود برای اجرای برنامه‌هایی با عنوان “Vinyl Fetish Sessions”.

نه اتاق Suuel، نمایشی از وسعت و ظرافت‌اند. فراتر از استانداردهای مرسوم هتل‌ها، هر اتاق فضایی سخاوتمندانه برای زیستن، کار، استراحت یا صرفاً نظاره‌کردن ارائه می‌دهد. بسیاری از آن‌ها دارای تراس‌هایی رو به جنگل و استخرهای اختصاصی کوچک هستند. استخر مشترک روی بام، در میان شاخه‌های درختان پنهان شده و در ارتفاعی بالاتر از همه‌چیز قرار گرفته است — همراه با صدای خش‌خش برگ‌ها و غرش دوردست اقیانوس آرام.

معماری این مجموعه بر پایه‌ی اصول طراحی غیرفعال بنا شده: تهویه متقاطع، کانال‌های عبور باد و جهت‌گیری استراتژیک بنا، راحتی طبیعی را بدون نیاز به سیستم تهویه مطبوع ممکن کرده‌اند. پارچه‌ها و پرده‌های شناور صرفاً تزئینی نیستند — آن‌ها به اقلیم پاسخ می‌دهند، حرکتی حسی ایجاد می‌کنند و فضاهای داخلی را به‌طور مداوم دگرگون می‌سازند.

با Suuel، استودیو Caam و تیم خلاق همراهش، فراتر از یک هتل ساخته‌اند — آن‌ها استانداردی نو برای معماری ساحلی در مکزیک بنیان نهاده‌اند؛ مکانی که نشان می‌دهد طراحی می‌تواند هم‌زمان زمینه‌گرا، حساس و عمیقاً انسانی باشد.
Suuel رویای بزرگی‌ست که در مقیاسی انسانی ساخته شده است.