این خانه‌ی تعطیلاتی که شامل پنج اتاق خواب و یک فضای نشیمن مرکزی است، در منطقه کاکاپترا واقع در جزیره پاروس قرار دارد. موقعیت مکانی آن به سمت غرب است و چشم‌اندازی پانورامیک از خلیج پاری‌کیا و دریای آزاد ارائه می‌دهد. طراحی این خانه از دیوارهای سنگی خشک و شکل‌گیری‌های زمین‌شناسی منطقه الهام گرفته و به‌گونه‌ای انجام شده که گویی سازه‌ای سنگی است که به‌طور طبیعی در چشم‌انداز ادغام شده و با محیط پیرامون خود هماهنگی دارد.

این مکان با خوشه‌هایی از سنگ‌ها و سازه‌های برجسته زمین‌شناسی مشخص می‌شود؛ نام "کاکاپترا" از نظر ریشه‌شناسی به معنای «سنگ ناهموار» یا «جایی با غلبه‌ی تمرکزهای سنگی» است. زمین سنگلاخی این منطقه مانع کشاورزی شده و همین امر باعث شده این نواحی عمدتاً برای دامداری استفاده شوند تا دام‌ها در آن نگهداری شده و از زمین‌های قابل کشت دور نگه داشته شوند.

دال سقف، که از بتن نمایان ساخته شده، بر دیوارهای سنگی تکیه دارد و فضای زندگی را در پناه خود می‌گیرد. سنگ و چشم‌انداز به درون فضا نفوذ می‌کنند و سپس به سمت منظره و دریا جهت می‌گیرند. پرگولای بزرگ، که امتدادی از سقف بتنی مسلح است، درون و بیرون را به هم پیوند می‌دهد و سنگ، فضای نشیمن، حیاط، منظره و دریا را در یک توالی واحد ادغام می‌کند.

سقف‌ها با لایه‌ای از خاک پوشانده شده‌اند تا گیاهان بومی بتوانند مسیر رشد طبیعی خود را در امتداد سرازیری زمین، از میان و بر روی ساختمان ادامه دهند.

تعامل فضایی و توالی رویدادها تجربه‌ای از زیستن معاصر را شکل می‌دهد. خودِ ساختمان به‌عنوان یک عنصر مادی، نسبت به حرکت، گردش، گذرگاه‌ها و فضایی که برای زیستن انسانی ایجاد می‌شود، اهمیتی ثانویه می‌یابد. این خانه، ادامه‌ای از زمین طبیعی است که با ساده‌ترین شکل دیوارهای سنگی، حضور انسان را مشخص می‌سازد. این دیوارها که در سراسر زمین گسترش یافته‌اند، از نقاط مختلف ساکنان را به داخل دعوت می‌کنند و مسیرهای معمول را، همچون خانه‌های روستایی سنتی، نادیده می‌گیرند.

معماری در این پروژه با رویکردی فروتنانه و با احترام، مرزهای فضا را گسترش می‌دهد بی‌آنکه محیط خشک و سنگی اطراف را تحت‌الشعاع قرار دهد. ارتباط انسان با سنگ و با طبیعت، جوهره‌ی این تلاش معماری است. تأثیرگذاری این مداخله حداقلی است و در عین حال، مکان منحصربه‌فرد سیکلادیکی (جزایر کیکلاد) را گرامی می‌دارد.

ادیسه‌ئوس الیتیس، شاعر یونانی و برنده نوبل، در اثر خود با نام «آفرینش» به پیدایش جهان، و به‌ویژه چشم‌انداز یونان، می‌پردازد. او آغاز را نوری می‌داند که جزایر یونان را در بر گرفته است. در ادامه‌ی کیهان‌زایی، او از سنگ سخن می‌گوید؛ همان عنصری که منبع الهام این پروژه بوده است. قداست این مکان، که هزاران سال تمدن را در خود جای داده، راهنمای این مداخله معماری است که با برداشتی شخصی، رویکردی فروتنانه و در عین حال صادقانه نسبت به منظر طبیعی ارائه می‌دهد.